باده‌ای بی‌رنگ و آتشگون بده ، زان كه دوش‌ام داده‌‌ای افزون بده

ای انيس خلوت شب‌های من ، می‌چكد نام تو از لب‌های من

محو كن در باده‌ات جام مرا ، كربلايی كن سرانجام مرا

يا علی! درويش و صوفی نيستم ، فاش می‌گويم كه كوفی نيستم

ليك می‌دانم كه جز دندان تو ،  هيچ دندان لب نزد بر نان جو

يا علی! لعل عقيقی جز تو نيست ، هيچ درويشی حقيقی جز تو نيست

لنگ لنگان طريقت را ببين ، مردم دور از حقيقت را ببين

مست مينای ولايت نيستند ، سرخوش از شهد ولايت نيستند

خيل درويشان، دكان آراستند ، كام خود را تحت نامت خواستند

خلق را در اشتبـاه انداختند ، يوسف ما را به چاه انداختند

كيستند اينان؟ رفيق نيمه راه ، وقت جان‌بازی به كنج خانقاه

فصل جنگ آمد، تماشاگر شدند ، صلح آمد، لاله ي پرپر شدند

دل به كشكول و تبر زين بسته‌اند ، بهر قتلت‌، تيغ زرين بسته‌اند

موج‌ها از بس تلاطم كرده‌اند ، راه اقيانوس را گم كرده‌اند

موج‌ها را می‌شناسی مو به مو ، شرحی از زلف پريشانت بگو

باز كن ديباچه توحيـد را ، تا بجويد ذره‌ای خورشيـد را

يا علی! بار دگر اعجاز كن ، مشت‌های كوفيان را باز كن

باز كن چشمان ناز آلوده را ، بنگر اين چشم نياز آلوده را

باز گو، شعب ابی‌طالب كجاست؟ ، آن بيابان عطش غالب كجاست؟

تا ز جور پيـروان بوالحكم ، سنگ طاقت را ببندم بر شكم

تشنگی در ساغـرم لبريز شد ، زخم تنهايی فسـاد انگيز شد

آتشی انداخت در جان و تنم ، كاين چنين بر آب و آتش می‌زنم

تاول ناسور را مرهم كجاست؟ ، مرهم زخم بنی‌آدم كجاست؟

مرهم ما جز تولای تو نيست ، يوسفی؛ اما زليخـای تو كيست؟

شاهد اقبال در آغوش كيست؟ ، كيسه نان و رطب بر دوش كيست؟

كيست آنكس كز علی يادی كند؟ ،  بر يتيمان من امدادی كند؟

دست گيرد كودكان درد را ، گرم سازد خانه‌های سرد را

ای جوانمردان!  جوانمردی چه شد؟ ، شيوه رندی و شب‌گردی چه شد؟

بندگي تنها نماز و روزه نيست ، آب تنها در ميان كوزه نيست

كوزه را پر كن ز آب معرفت ، تا در او جوشد شراب معرفت

حرف حق را از محقق گوش كن ، وز لب قرآن ناطق گوش كن

بعد از آن بشنو ز « نظم أمركم » ، تا شوی آگاه بر اسرار خم

خم تو را سرشار مستی می‌كند ، بی‌نياز از هر چه هستی می‌كند

هرچه هستی، جان مولا مرد باش ، گر قلندر نيستی شب‌گرد باش

سير كن در كوچه‌های بی‌كسی ، دور كن از بی‌كسان دلواپسی

اي خروس بي‌محل! آواز كن ، چشم خود بربند و بالی باز كن

شد زمين لبريز مسكين و يتيم ، ما گرفتار كدامين هيـأتيم ؟

با يتيمان، چاره « لاتقهر » بود ،  پاسخ سائل، « و لاتنهر » بود

دست بردار از تكبر وز خطا ، شيعه يعنی جود و احسان و عطا

بادة « ممّا رزقناهم » بنوش ، « ينفقون » بنيوش و در انفاق كوش

هم بنوش و هم بنوشان زين سبو ، « لن تنالوا البرّ حتّي تنفقوا »

يا علي امروز تنهـا مانده‌ايم  ، در هجوم اهرمن‌ها مانده‌ايم

يا علي شام غريبان را ببين ، مردم سر در گريبان را ببين

گردش گردونه را برهم بزن ، زخم‌های كهنه را مرهم بزن

مشك‌ها در راه سنگين می‌روند ، اشك‌ها از ديده رنگين می‌روند

مشك‌هاي خسته را بر دوش گير ، اشك‌ها را گرم در آغوش گير

حيدرا ! يك جلوه محتاج توأم ، دار برپا كن كه حلاج توأم

جلوه‌ای كن تا كه موسايی كنم ، يا به رقص آيم مسيحايی كنم

يك دو گام از خويشتن بيرون زنم ، گام ديگر بر سر گردون زنم

گام بردارم؛ ولی با ياد تو ، سر نهم بر دامن اولاد تو

شيعه يعنی شرح منظوم طلب ، از حجاز و كوفه تا شام و حلب

شيعه يعنی يك بيابان بی‌كسی ، غربت صدساله بي دلواپسی

شيعه يعنی صد بيابان جستجو ، شيعه يعنی هجرت از من تا به او

شيعه يعنی دست بيعت با غدير ، بارش ابر كرامت بر كوير

شيعه يعنی عدل و احسان و وقار ، شيعه يعنی انحنای ذوالفقار

از عدالت گر تو می‌خواهی دليل ، ياد كن از آتش و دست عقيل

جان مولا حرف حق را گوش كن ، شمع بيت‌المال را خاموش كن

اين تجمل‌ها كه بر خوان شماست ، زنگ مرگ و قاتل جان شماست

می‌سزد كز خشم حق پروا كنيم ، در مسير چشم حق پروا كنيم

اين دو روز عمر، مولايی شويم ، مرغ، اما، مرغ دريايی شويم

مرغ دريايی به دريا می‌رود ، موج برخيـزد به بالا می‌رود

آسمان را نور باران می‌كند ، خاك را غرق بهـاران می‌كند

ليك مرغ خانگی در خانه است ، روز و شب در بند مشتی دانه است

تا به كی در بند آب و دانه‌ای؟ ، غافل از قصاب و صاحب‌خانه‌ای؟

شيعه يعنی وعده‌ای با نان جو ، كشت صد آيينه تا فصـل درو

شيعه يعنی قسمت يك كاسه شير ، بين نان خشك خود با يك اسير

چيست حاصل زين همه سير و سلوك؟ ، پا و تاول، چهره و چين و چروك

سال‌ها صورت ز صورت بافتيم ، تا ز صورت‌ها كدورت يافتيم

يك نفر بر قامتي رعنـا نبود ، يك رسوخ از لفظ بر معنـا نبود

گرچه قرآن را مرتب خوانده‌ايم ، از قلم نقش مركب خوانده‌ايم

سوره‌ها خوانديم بی‌وقف و سكون ، كس نشد واقف به سرّ « يسطرون »

سرّ حقّ مسطور ماند و در كتاب ، عالمان علم صورت در حجاب

ای برادر عالمـان بی‌عمل ، همچو زنبورند ليـكن بی‌عسل

علم‌ها مصروف هيچ و پوچ شد ، جان من برخيز! وقت كوچ شد

از نفوذ نفس خود امدادگير  ، سير معنـا را ز مجنون يادگير

ای خوش آن جهلی كه ليلايی شوی ، هر نفس لاگوی، الاّيی شوی

تا به كی در لفظ مانی همچو من؟ ، سير معنا كن چو هفتاد و دو تن

همچو يحيی گر نهي سر در طبق ، می‌شود عريان به چشمت سرّ حق

شيعه يعنی عشق‌بازي با خدا ، يك نيستان تك‌نوازی با خدا

شيعه يعنی هفت خطی در جنون ، شيعه طوفان می‌كند در كاف و نون

شيعه يعنی تندر آتش فروز ، شيعه يعنی زاهد شب، شير روز

شيعه يعنی شير، يعنی شيرمرد ، شيعه يعنی تيغ عريان در نبرد

شيعه يعنی تيغ، يعنی موشكاف ، شيعه يعنی ذوالفقار بی‌غلاف

شيعه يعنی « سابقون السّابقون » ، شيعه يعنی يك تپش عصيان و خون

شيعه بايد آب‌ها را گِل كند ، خط سوم را به خون كامل كند

خط سوم خط سرخ اولياست ، كربلا بارزترين منظور ماست

شيعه يعنی بازتاب آسمان ، بر سَر نی جلوه رنگين كمان

پرچم زلفت رها در باد شد ، وز شميمش كربلا ايجاد شد

آنچه شرح حال خويشان تو بود ، تاب گيسوی پريشان تو بود

می‌سزد نی، نكته‌پردازی كند ، در نيستان آتش اندازی كند

صبر كن نی از نفس افتاده است ، ناله بر دوش جرس افتاده است

كاروان، بی‌مير و بی‌پشت و پناه ، در غل و زنجير، می‌افتد به راه

می‌رود منزل به منزل در كوير ، تا بگويد سرّ بيعت با غدير

شيعه يعنی امتزاج نار و نور ، شيعه يعنی رأس خونين در تنور

شيعه يعنی هفت وادی اضطراب ، شيعه يعنی تشنگی در شط آب

شيعه يعنی دعبل چشم انتظار ، می‌كشد بردوش خود چهل‌سال دار

شيعه بايد همچو اشعار كميت ، سر نهد بر خاك پای اهل بيت

مادر موسی كه خود اهل بلاست ، جرعه نوش از باده جام بلاست

در تب پژواك بانگ الرّحيل ، می‌دهد فـرزند بر دامان نيل

نيل هم خود شيعه مولای ماست ، اكبـر اوييم و او ليلاي ماست

اين سخن كوتاه كردم والسّلام ، شيعه يعنی تيغ بيـرون از نيام