هی هی هی

رودها جاری از اشک چشمانمان پودها خالی از تار وجودمان و ابلیسان ناسی خناسی و جنی در حسرت سجودمان که چرا نکردند بر ما و ما که می کنیم سجده بر او

اساسا او نماد تنهایست و ما تنها ماندگان از موسیقی دل فلان شاعر تا آوای فلان حاذق در صدا گوش و نیوش می کنیم

حالا به زبان ملموس فارسی دری (دربه دری {فارسی امروزی})

عزیزان دیدم تنهای جالب است نشستم یه فکری در موردش کردم دیدم همه تنهاییم چون سر در گمی چیزی که این روزها دامن خیلی از ما ایرانی هارو گرفته چه از لحاظ سیاسی ( هیس خطرناکه ) چه اقتصادی چه اجتماعی چه جغرافی چه تاریخ خلاصه بیخ تا بیخ گوشمون داره میگذره  سرمون رو بالا نمی آریم یکی هم از بغلمون بگذره بزن تو سرمون بهش دستت درد نکنه هم می گیم بعد مثل (دور از جون همه) ننه مرده ها اهنگ رضا صادقی تا میرحسین کریم باقری(حذف به قرینه لفظی) رو گوش میدیم و می گیم آخ کجايی عشقم

یا به قول  حسین پناهی

تو کجای لیلی

عشق بی عاشق من

داد و فغان و دو دست بر سر و دو پا بر هوا که ملت هوار چه شد این روزگار من بی قرار او بی قرار سریعا جیم فنگ الفرار

بابا بشین عزیز دلم

اگر اسلام دست و پای بنده را نبسته بود

دست وپایت را باز می کردم

اطاله کلام (وراجی ) سبب آزار است 

تا اینجا بخونید بقیه اش رو بعدا می گم

با یک شعر از؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟

 حدس بزنید !!!

 هیچ کس حرفی نزد

 حتی به اندازه قطره ای آب

 که می چکد از خرابی

واشر مغز

بعدشم دوستان دوست داشتن همیشه به معنای لاو (love ) نیست من می تونم خیلی ها را دوست داشته باشم( چه پسر چه دختر) ولی از او ن لحاظ نباشه

خواهشا درست برداشت کنید اگر درست شناختید اگر هم که نه 

.

.

.

که نهههههههههههههههههه

چه کنیم

بدبختی من نوشتم گفتم هیچ کس دیگه نیست .دیدم همه هم ماشالا نظر گذاشتن باز هم از توجهتون ممنون امیدوار شدم (اگه خودم چش نزنم) 

ولی یاد آن روزها بخیر (اگر کژ تابی نداشته باشه ) من نوشتم بگم دلم برا اون روزا تنگ شده  چی شد انگار حرف دل خیلیا بود حرف نگفته خیلیا رو گفت :

*********************************

کاش معشوق ز عاشق طلب جان می کرد

تا که هر بی سروپائی نشود یار کسی

***********************************

هم نفس با تو شدن میل دل خسته ماست

ور نه در شهر که هم خوابه فراوان باشد

و عشق قلبی به توان تو

چشمان صداقتی می خواهد

گفتن بهانه ای است

سند شدن صداقت چشمان بهانه ای می خواهد

وعشق قلبی به توان تو

رفتن بهانه ای می خواهد

مرد بودن

زن بودن

بهانه ای ست

برای صلاحیت فرق در از یاد بردن

من توی تو هستم

و تو توی من

فرق بهانه ای می خواهد

و عشق قلبی به توان تو

و تو از توان عشق بی خبری

از دوست داشتن ها ی که انسان نمی تونه بروز بده از دل ها ی که مسوم اند از آدم های سالمی که معیوبند از کسانی که دوستشون دارم داشتم و خواهم داشت از اونایی که مجبور شدم به خاطر خودشون و خودم پا رو دلشون و پا رو چشم خودم بزارم اونوقت دیگه چشمی نداشتم خوردم تو در و دیوار از اون دوستای قدیمی دیگه کسی به این هبوط ما ازخاطره ها به حسرت ها سر نمی زنه مینویسم  پس برای اونای می نویسم که جدید می آن و اونایی که شاید هیچوقت این رو نبینن من تا موقعی که باشه و بشه دوست دارم تمام دوستان داستان سال ۱۳۸۵ تا سال ۱۳۸۷ رو من به اونها به چشم خواهر یا برادر نگاه نمی کنم اونا جزئی از عشق های هستند که انسان می تونه تو زندگی اش داشته باشه ومن دارم

یادتون باشه این خط تمایز از الان تا هر موقع دیگر ی است سال ۱۳۸۵ تا ۱۳۸۷

عبور کنیم که خیلی ها از من گذشتند و من به یادشون از دوست داشتنشون نمی گذرم حتی اون کسی که فکر می کنه من دوستش نداشتم  برعکس اون از همه عزیزتر بود. اون کسی که هیچ وقت  به ظاهر ندیدمش ولی من  رو هر روز می پایید من اگه می تونستم خدا باشم اجازه می دادم همه آدمها هم دیگررو بغل کنن تا هیچ وقت برای حسودی از این موضوع که دوستشون کسی دیگر و بغل کرده گریه نکنن   الان داره خیلی چیزا از ذهنم میگذره ولی گفتن (نوشتن) نتوان این بار دیگه از وجه ادبی نمی نویسم این بار با بی ادبی می نویسم  خانم ها و آقایانی که دوست من بودید بد کردید! به اندازه جمع تمام بدی ها و خوبی های من بد کردید از خیال روزهای حسرت و توی چشماتون می دیدم و برای هر کدوم مرهمی به اندازه شعورم وسعم که بعضی اوقات زهر بود ساختم بد کردید من یه آدم چند و خورده ای ساله دنبال اثر این نوشته تو کسی نیستم تو فکر اینم

من باید آدم بشم یا شما

من بدم یا شما 

من کوتاه بودم یا شما

صادق بودن اینقدر بده یا من خیلی ساده ام

ولی به شما یک چیز میگم اگه کسی رو دوست دارید ابراز کنید

به خودت نگیر !

منظورم همه است اگر کاری رو دوست دارید انجام بدید نه اینکه کسی رو از اون کار منع کنید خلاصه آزاد باشید در چارچوب انسانیت

و در آخر

من هنوز به مقام بخشیدن نرسیدم ولی از شما گذشتم ولی حالم گرفته است

که اونم ............نمی دونم شاید درست شه شایدم نه

آن روزها که تورا کم نداشتم                          پیراهنی به رنگ محرم نداشتم

هرگز نمی سرودمت ای آبی زلال                 طبعی اگر به پاکی شبنم نداشتم

این روح شاعرانه زیبا پرست را                         آن روزها که با تو بودم نداشتم

عمری گذشت ساختیم با نداشتن             ای دل چه خوب بود تورا هم نداشتم

روزها می گذرد

و هنوز شب نشده

کور باشی

 روزها می گذرد

ناله و ضجه و ماتم

معنایش 

 خوب است

کر که باشی

 روزها می گذرد

اهرمن، سیب، هوس، وسوسه، غفلت ... بس کن!

علت معجـزه آدم و حوا، عشق است

بیدلی گفت به من حضرت دل، آینه است

آنچه نقش است در این آینه، تنها عشق است

در شب قدر که برتر ز هزاران ماه است

حاجت آینه از حضرت یکتا، عشق است

آنچه لبخند نشانده است به لبها، مهر است

آنچه امید نهاده ست به دلها، عشق است

شکل یک راز قشنگ است، تماشا دارد

گل صد جلوه صحرای معما، عشق است

« از صـدای سخن عشق ندیدم خوشتر »

بهترین زمزمه در گوش دل ما، عشق است

هر چه حسن است، تعلق به جمالش دارد

آنچه دل می برد از عقل، به مولا عشق است

قصه « مولوی » و « شمس » اگر شیرین است

علت آنست که معشوقه آنها، عشق است

راز شوریدگی « فائـز » و « باباطاهـر »

علت بیدلی « حافظ » و « نیما »، عشق است

نفس عشق، شفا بخش دل « مجنون » است

تسلیت گوی دل خسته « لیلا »، عشق است

روح « فرهاد »، گرفتار تب « شیرین » است

علت سوختن « وامق » و « عذرا »، عشق است

به گل سرخ قسم، « یوسف » دل معصوم است

ای ندامت نفسان، درد « زلیخـا » عشق است

باز هـم حادثه سیب که می افتد سـرخ

جای شک نیست که تقدیر دل ما، عشق است 

مثنوی بلند شيعه

سـاقی امشب  باده از بالا  بريز ، باده از خم‌خـانه مولا  بريز

 مرحوم محمد رضا آغاسي

من به یک احساس خالی دلخوشم

من به گل های خیالی دلخوشم

در کنار سفره اسطوره ها

من به یک ظرف سفالی دلخوشم

مثل اندوه کویر و بغض خاک

با خیال آبسالی دلخوشم

سر نهم بر بالش اندوه خویش

با همین افسرده حالی دلخوشم

در هجوم رنگ در فصل صدا

با بهار نقش قالی دلخوشم

آسمانم: حجم سرد یک قفس

با غم آسوده بالی دلخوشم

گرچه اهل این خیابان نیستم

با هوای این حوالی دلخوشم

شعر از :سهیل محمودی