مرا بازيچه خود ساخت چون موسي كه دريا را

  فراموشش نخواهم كرد چون دريا كه موسي را

خيانت قصه تلخي است اما از كه مي نالم
خودم پرورده بودم در حواريون يهودا را

نسيم وصل وقتي بوي گل مي داد حس كردم

كه اين ديوانه پرپر مي كند يك روز گل ها را

خيانت غيرت عشق است وقتي وصل ممكن نيست
نبايد بي وفايي ديد نيرنگ زليخا را  

كسي را تاب ديدار سر زلف پريشان نيست
چرا آشفته مي خواهي خدايا خاطر ما را

نمي دانم چه افسوني گريبان گير مجنون است
كه وحشي مي كند چشمانش آهوان صحرا را

چه خواهد كرد با ما عشق پرسيديم و خنديدي
فقط با پاسخت پيچيده‌تر كردي معما را

خبر به دورترين نقطه ی جهان برسد

كسي كه سهم تو باشد ، به ديگران برسد

*****

تمام شد ......................

پرنده مردني ست ولي پرواز ادامه دارد

و سکوت بلندترين فرياد هاست زيرا:

من سکوت خويش را گم کرده ام

لاجرم در اين هياهو گم شدم

من ، که خود افسانه مي پرداختم

عاقبت افسانه ي مردم شدم

اي سکوت ، اي مادر فريادها ،

ساز جانم از تو پر آوازه بود ،

تا در آغوش تو ، راهي داشتم ،

چون شراب کهنه ، شعرم تازه بود

در پناهت برگ و بار من شکفت

تو مرا بردي به شهر يادها

من نديدم خوشتر از جادوي تو

اي سکوت ، اي مادر فريادها

گم شدم در اين هياهو ، گم شدم

دو سه روزي است كه ايمان مرا دزديدند

 
پر نمانده ست كه من نيز زمين گير شوم

فنجان واژگون شده ی قهوه ی مرا

                                          بر روی میز باز تکان داد با ادا

و از نگاه دور دور به این زمین لعنتی

من و توئی نشانه این مغز های پاپتی

سزار های بی زره

نشانه های بی کمان!!!!

که شعر های عشقی

این شاعران لقمه نان!؟

و معترض به این شعار ((اصالت بی اصالتیست))

دلیل باد غبغبه

کتیبه های خط خطی

نگاه های مهربان و دستهای پینه دوز

که تیتر هایشان شده

((فقط کتاب های روز))

من دلم می خواهد

خانه ای داشته باشم پُر دوست

 کنج  هر دیوارش دوست هایم  بنشینند آرام

هر کسی می خواهد وارد خانه ی پرعشق و صفایم گردد

 یک سبد بوی گل سرخ به من هدیه کند

 شرط وارد گشتن ،  شستشوی دل هاست

 شرط آن داشتن یک دل بی رنگ و ریاست

 بر درش برگ گلی می کوبم

روی آن با قلم سبز بهار

می نویسم ای یار ؛ خانه ی ما اینجاست

 تا که سهراب نپرسد دیگر

خانه ی دوست کجاست ؟